Program profilaktyki Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w Radzionkowie

  • Drukuj zawartość bieżącej strony
  • Zapisz tekst bieżącej strony do PDF

We współczesnym systemie resocjalizacyjnym w Polsce nastąpiły zmiany dotyczące karania nieletnich oraz postępowania wobec nich samych i otoczenia. Miejsce kary i odwetu zajęły wychowanie, profilaktyka i terapia. Ważnym problemem jest kształtowanie poczucia odpowiedzialności człowieka za własne czyny, poszanowania praw jednostki oraz praw innych osób. Współczesne kierunki w resocjalizacji zwracają uwagę na podmiotowość wychowanki w procesie resocjalizacji i reedukacji społecznej. Postulują, że tylko osobowe a nie przedmiotowe traktowanie dziecka, jego świadomy, aktywny udział w procesie korekcyjnym może przynieść zadowalające i trwałe wyniki.

Program profilaktyki w MOW koreluje z programem wychowawczym placówki, uwzględnia potrzeby wychowanek w obszarze reedukacji i resocjalizacji . Zbudowany jest w oparciu o rzetelną i długofalową diagnozę z uwzględnieniem i wykorzystaniem potencjału kadry pedagogicznej i psychologicznej. Jego największym atutem jest systematyczna, coroczna  realizacja i zaangażowanie wszystkich pracowników pedagogicznych.

Młodzi ludzie wychowujący się w rodzinach patologicznych i dysfunkcyjnych, „płacą” cenę niedostosowania społecznego za wadliwą socjalizację w jej kręgu. Zachowanie osób wykolejonych społecznie polega m.in. na słabym przewidywaniu skutków własnych czynów oraz braku lęku przed  ich konsekwencjami.

Zakres i poziom niedostosowania u poszczególnych wychowanek jest różny. Profilaktyka umożliwia podjęcie długofalowych działań na trzech różnych poziomach jako profilaktyka pierwszo, drugo i trzeciorzędowa. Na wszystkich poziomach stosuje się strategie: informacyjną, edukacyjną, interwencyjną i alternatywną, które w zależności od problematyki, obszaru działania i rodzaju niedostosowania spełniają różne zadania.

W zasięgu strategii działań informacyjnych jest dostarczenie adekwatnych informacji na temat skutków zachowań ryzykownych i tym samym umożliwienie dokonywania racjonalnego wyboru.

Strategia edukacyjna pomaga w rozwijaniu ważnych umiejętności psychologicznych i społecznych. Uczy m.in. umiejętności nawiązywania kontaktów   z ludźmi, radzenia sobie ze stresem, rozwiązywania konfliktów, opierania się naciskom otoczenia itp.

Strategia alternatyw to pomoc w zaspokojeniu ważnych potrzeb (np. sukcesu, przynależności) oraz osiąganie satysfakcji życiowej poprzez stwarzanie możliwości zaangażowania się w działalność pozytywną (artystyczną, społeczną, sportową itp.)  Dotyczy to zwłaszcza dzieci i młodzieży zaniedbanej wychowawczo. Wśród motywów picia lub brania narkotyków znajduje się „nuda”. Działania alternatywne polegają na stwarzaniu alternatyw dla zachowań ryzykownych (coś zamiast picia, ćpania czy agresji). Są to zajęcia sportowe, koła zainteresowań, teatr, zespoły muzyczne.

Strategia interwencyjna jest to pomoc osobom mającym trudności   w identyfikowaniu i rozwiązywaniu swoich problemów oraz wspieranie w sytuacjach kryzysowych.

Strategie informacyjne, edukacyjne i alternatyw stosuje się na wszystkich trzech poziomach profilaktyki. Strategie interwencyjne, jako działania głębsze i bardziej zindywidualizowane, w zasadzie zastrzeżone są dla poziomu drugiego i trzeciego. Informacje na temat skutków picia, „ćpania”, agresji i aktywności seksualnej można przekazywać (stosownie do wieku) zarówno młodzieży jak i dorosłym z uzależnieniem m.in. od alkoholu i środków psychoaktywnych. Trening w zakresie umiejętności psychologicznych i społecznych jest przydatny w każdym stopniu zagrożenia. Stwarzanie alternatyw jest ważne dla wszystkich, niezależnie od stopnia zagrożenia.

Dobrze opracowany, systematycznie i profesjonalnie realizowany program profilaktyczny w początkowym okresie działania skoncentrowany jest ma usuwaniu przyczyn zaburzeń. Następny etap to pobudzanie wychowanki do działań i zachowań społecznie akceptowanych, które  wspierane i podtrzymywane kierują proces w stronę samowychowania.

Pozbycie się balastu dramatycznych wspomnień umożliwia podjęcie procesu naprawczego zwanego resocjalizacją.

Podsumowując resocjalizacja osób niedostosowanych społecznie poprzez oddziaływania reformująco-korekcyjne i profilaktyczne rozwija u nich potrzeby, zainteresowania, siły psychofizyczne; uczy pracy w zespole, umiejętności współdziałania, podporządkowania interesów osobistych, przygotowuje do pracy zawodowej, działalności społecznej, pożytecznego spędzania czasu wolnego oraz świadomego kierowania własnym postępowaniem na zasadzie autodyscypliny  i samowychowania.

 

Pliki do pobrania